“Ik laat me niet vertellen wat voor artiest ik ben”

“De afgelopen jaren waren een gevecht met mezelf.” Ntjam Rosie lacht haar brede en innemende glimlach. “Maar er is uitgekomen wat ik wilde: de vrijheid om artistiek te doen en laten wat ik wil.” Ze is gaan zitten in een Rotterdams café en neemt een slok van haar thee. De zangeres draagt een Spaanse jurk, grote gouden oorbellen, en een donkergrijs eighties-jasje met glimmende steentjes. Op de vier albums die de afgelopen jaren van haar zijn verschenen, hoor je een ongekende muzikale diversiteit. In haar muziek schakelt ze moeiteloos tussen soul en funk, jazz, pop, wereld en gospel.

De basis voor die muzikale diversiteit legde ze tijdens haar studie Latin zang aan de Wereldmuziekafdeling van Codarts. Aanvankelijk meldde ze zich aan voor de Popafdeling, maar werd tijdens de auditie geadviseerd een kijkje te nemen bij Wereldmuziek. “Achteraf was dat een heel goede keuze: door mijn rijke en gevarieerde achtergrond kan ik nu mijn eigen soort popmuziek maken.” Ze volgde bij Wereldmuziek bijvoorbeeld workshops Indiase zang. “Omdat ik zoekende was, was die variatie tussen verschillende genres en stromingen erg leerzaam.” Al snel ontdekte ze dat ze zich erg thuis voelde bij de Braziliaanse muziek. “In Braziliaanse muziek is vorm erg belangrijk. Je kunt de theorie je eigen maken en daarna je eigen kleurtjes toevoegen. Het is een en al cross-over. Ik ontdekte dat ik al die verschillende stijlen inspirerend vond.”

Die diversiteit wordt haar handelsmerk – zo blijkt ook uit haar twitterprofiel waarin ze zowel de genres gospel, soul als jazz, pop en world vermeldt. Haar eerste album Atouba – vernoemd naar haar Kameroense oma – klinkt als soul; daarna volgt Elle waarop ze laat horen dat ze jazz tot in de puntjes beheerst. “Maar toen werd ik ineens gezien als jazz-zangeres, en dat wilde ik niet! Ik wil me niet laten vertellen wat voor artiest ik ben, dat jazz-plakkertje krijgen en alleen nog maar jazz mogen maken. Ik ben een te vrije geest om daarmee akkoord te gaan. En daarnaast: jazz komt soms deftig en zwaar over, en dat is toch niet helemaal waar ik thuis hoor. Natuurlijk: ik hou van mode, kunst en dat is vrij elitair, maar muziek gaat voor mij ook om het bereiken van de gewone man. En daarom dacht de rebel in mij: ik maak nu lekker een plaat die ingaat tegen alles wat ik hiervoor heb gedaan.” Het resultaat: Ntjam Rosies´ derde en meest poppy album At the Back of Beyond, waarop zelfs scheurende gitaren te horen zijn.

In 2015 kon aan de lijst ook nog een gospelalbum worden toegevoegd: The One. “Ik zou het niet zo snel een écht gospelalbum willen noemen, maar het is wel mijn meest gospelachtige album tot nu toe.” Ook haar kleurige Spaanse jurk, grote oorbellen en eighties spijkerjasje – ze werd in 2013 genomineerd voor de ELLE Personal Style Award vanwege haar excentrieke kledingstijl – weerspiegelen haar weerzin één kant of stijl te kiezen in het leven. “Net als in mijn muziek is mijn kledingstijl ook van alles door elkaar. Het is absoluut geen eenheid, maar I don’t care. In mijn muziek hoor ik R&B lijntjes van Aaliyah en pianoklanken van Debussy – in mijn kleding doe ik ook waar ik zin in heb. Door de jaren heen heb ik geleerd te daar aan te schaven: zodat het niet té veel alle kanten opgaat. En dan krijg je iets wat heel erg Ntjam Rosie is. Het is mijn doel zo duidelijk mogelijk naar buiten te brengen wat ik in mijn hoofd heb.”

En inmiddels heeft Ntjam Rosie zichzelf alweer voor een nieuwe uitdaging gesteld. “De laatste jaren heb ik me vooral gefocust op het maken van albums. Ik was studio artiest en producer tegelijk. Nu wil ik me ook als live artiest meer ontwikkelen.” In haar nieuwe theatershow die vanaf het najaar van 2017 te zien is, gaat ze op zoek naar de perfecte beat. “De afgelopen jaren heb ik me vooral verdiept in harmonie, en nu wil ik terug naar ritme. Als Afrikaans meisje groeide ik op met ritme; tijdens het buitenspelen in mijn dorp deden we altijd ritmische klap- dans- en zangspelletjes.¨

Bij beat hoort dans, vindt Rosie. Dus zal ze in haar nieuwe theatershow ook gaan werken met een professionele choreograaf. “Ik word niet ineens een soort Beyoncé, maar ik vind het geweldig om meer te werken met beeld en beweging. Zo probeer ik mezelf altijd te blijven vernieuwen.”