“Dans maakt me bewust van iets groters”

In 2005 werd ze gevolgd voor de NTR-documentaire De Avond van de Jonge Danser, waarin zes ambitieuze dansers tussen de 16 en 20 jaar streden om de titel ‘Beste Jonge Danser van Nederland’. Milou Nuyens, destijds twintig jaar oud en tweedejaarsstudent Codarts Dans, deed mee met een solo van choreografen Regina van Berkel & Niccolo Fonte. Ze won. Nog datzelfde jaar kon ze ook de titel ´Beste Jonge Danser van Europa´ op haar naam schrijven.

Inmiddels is ze ruim tien jaar verder. Samen met haar vriend, die ze op Codarts ontmoette, woont ze in Kopenhagen waar ze al zeven seizoenen danst bij het Danish Dance Theatre. Onlangs was Nuyens weer te zien op televisie – dit keer in een vervolg op de NTR-documentaire: Jonge Dansers tien jaar later. ¨Voeten, kom op!¨ We zien Milou Nuyens op blote voeten – gekleed in felblauwe legging en losse sweater – in een dansstudio in Kopenhagen. Na een pauze van acht maanden – waarin ze zoontje Friso heeft gekregen – is ze ¨eindelijk weer begonnen met dansen¨.

¨Het is vrij uitzonderlijk om een baby te krijgen én door te blijven dansen¨, lacht Nuyens tijdens een gesprek op Skype. ¨Het is een moeilijke combinatie: fysiek erg zwaar, en moeilijk te plannen. Als danser kan je niet zomaar een dagje vrij nemen. Daarnaast zijn dansers nomaden, je weet niet waar je over een paar jaar woont. Maar dit is wat ik altijd gewild heb: mijn geld verdienen met dansen en tegelijkertijd de balans opzoeken. Als meisje van zeventien droomde ik ervan als danser én als mens gelukkig te zijn.¨

Voordat Nuyens in 2007 afstudeerde aan Codarts liep ze stage bij Introdans, die ze tot haar grote spijt voortijdig moest afbreken. ¨Ik baalde verschrikkelijk: bij hoge uitzondering had ik als stagiaire van choreograaf Nils Christe een echte rol gekregen in het stuk. Maar door mijn rugblessure ging het gewoon niet. Dat was ontzettend moeilijk, mijn succespad leek helemaal uitgestippeld en daar moest ik nu van afwijken.¨ Na haar herstel slaat Nuyens terug. Ze loopt stage bij de succesvolle choreografe Nanine Linning, en treedt met haar prijswinnende solo op in Japan en Barcelona. Na haar afstuderen krijgt ze een baan bij het Landestheater Linz. Daarna gaat ze dansen bij het Staatstheater Darmstadt.

¨In Frankfurt zag ik op een avond een voorstelling van het Danish Dance Theatre, en dat voelde meteen goed. Het raakte me op emotioneel vlak en ik vond het technisch goed.¨ Nuyens besluit een open auditie te doen en wordt aangenomen. ¨En hoppa, daar vertrok ik naar Kopenhagen. Nog steeds word ik regelmatig overvallen door een gevoel van gelukkigheid. Ik vind het geweldig dat ik samen met andere volwassenen werk aan zo’n mooi en gemeenschappelijk doel. Als ik dans gaat alles stromen, het maakt me bewust van iets groters.¨

Met behulp van een documentaire vooruit- en terugkijken op een periode van tien jaar vond Nuyens heel inspirerend. ¨Bijzonder om te zien dat ik eigenlijk gewoon bereikt heb waarvan ik droomde als meisje.¨ Wat de komende tien jaar voor haar in petto hebben, weet ze natuurlijk nog niet precies. ¨Als ik nog één keertje hardop mag dromen zou ik graag nog zo´n drie jaar dansen bij Danish Dance Theatre. Daarna zou ik mijn focus een beetje willen verleggen. Ik zou graag wat theatraler bezig willen zijn, het lijkt me bijvoorbeeld ook heel erg leuk om op te treden voor kinderen, omdat daarbij veel interactie is tussen de uitvoerend kunstenaar en het publiek. Maar ook lesgeven lijkt me erg leuk.”

Kijk hier de documentaire Jonge Dansers tien jaar later.

mil3
Monolith – Choreografie: Tim Rushton