Julia & Sarita in New York

Julia Buschmann en Sarita Apel, beiden derdejaarsstudent van de Rotterdamse Dansacademie, traden in september tien keer op in New York. Daar dansten ze Chameleon van choreograaf Itzik Galili.

In het kader van NY400 – het evenement waarmee 400 jaar vriendschap tussen Nederland en de Verenigde Staten werd gevierd – vond van 10 tot en met 20 september op Governors Island (vlak voor de kust van Manhatten) het New Island Festival plaats, met talrijke toneel-, dans- en muziekvoorstellingen. Daar kwamen bijna 50.000 cultuurliefhebbers op af. Julia Buschmann (21) en Sarita Apel (17), derdejaarsstudenten van de Rotterdamse Dansacademie, maakten voor deze gelegenheid deel uit van Dansgroep Amsterdam, die drie stukken presenteerde op het New Island Festival. Naast het genoemde Chameleon van Itzik Galili – uitgevoerd als duet – waren dat Go van Massiomo Molinari en Variations on a Theme van Krisztina de Châtel. ‘Three short dances by three of the Netherlands’ most provocative choreographers, set to music by three of the world’s most influential composers,’ aldus het programma.

Itzik Galil maakte het vrouwenstuk Chameleon, dat de dansers zittend op stoelen uitvoeren, in 1998 voor de Rotterdamse Dansacademie (RDA). Nadien is het stuk over de hele wereld door spraakmakende gezelschappen gedanst.

Julia Buschmann en Sarita Apel – allebei geboren in Duitsland – dansten Chameleon al eerder, onder meer op het afscheidsgala van Itzik Galili als artistiek leider van Galili Dance (in december 2008) en tijdens de RDA-voorstelling Talent On The Move in de Rotterdamse Schouwburg (in mei 2009). Die keren deden ze dat samen met vijftien jaargenoten, in New York zaten ze met z’n tweeën op het podium. ‘Het is een bijzonder stuk, waarin mimiek een heel belangrijke rol speelt. Het publiek kan zien wie je bent en hoe je je voelt,’ vertelt Julia. ‘Het maakt een groot verschil of je Chameleon met z’n tweeën danst of met vijftien anderen. In het laatste geval is het veel minder persoonlijk,’ Sarita: ‘In New York ging het stuk echt over ons. Omdat we steeds in een iets andere stemming verkeerden, was elke voorstelling anders.’

Een ander groot verschil met de uitvoeringen in Nederland was het feit dat de optredens in New York niet in een theater, maar in de buitenlucht plaatsvonden, letterlijk in weer en wind. Julia: ‘Dat was wel een leuke ervaring, maar ik geef toch de voorkeur aan een mooi uitgelicht toneel.’ Sarita zegt dat ze het geweldig vond om in de open lucht op te treden. ‘Zeker met dit stuk.’

Voordat ze naar New York vertrokken, repeteerden Julia en Sarita twee keer met Itzik Galili, de choreograaf van Chameleon. Dat was heel leerzaam, aldus de twee. Julia: ‘Hij weet natuurlijk wat hij wil zien.’ Sarita: ‘Maar voor iedereen die het stuk danst, is het anders. Net als een kameleon verandert het daarom steeds van kleur.’ Daarnaast vonden vijf repetities plaats met een repetitor van Dansgroep Amsterdam.

In totaal waren Julia en Sarita in september twee weken in New York. Ze kampeerden op Governors Island, samen met zo’n tweehonderd anderen uit Nederland die betrokken waren bij het New Island Festival. In die periode was het weer niet al te best, veel regen en wind, vertellen de jonge dansers. Ze prijzen zich gelukkig dat ze dankzij Dansgroep Amsterdam vier nachten in een warm hotel konden verblijven.

Tijdens de drie vrije dagen die ze hadden in The Big Apple, bezochten Julia en Sarita musea en toeristische attracties, en op Broadway volgden ze een open steps-les. ‘New York is druk en lawaaierig, en het stinkt er, maar het is een geweldige stad waar je alles kunt doen,’ zegt Julia. Sarita, lachend: ‘Maar dat de stad nooit slaapt, klopt niet helemaal: om 21.00 uur was in Chinatown alles dicht.’

In The New York Times van 15 september stond een recensie van de dansvoorstellingen op het New Island Festival (pdf bestand).